επιστροφή

Σφινάκια

με τον Κώστα Κετσετζόγλου
Κετσετζόγλου Κώστας

Δεύτερη φορά back to back. Οπως πέρυσι που πανηγύρισα στο… Μιλάνο την νίκη επί του Αρη και το 3-1 λίγες ώρες πριν η Ρεάλ σηκώσει το Τσάμπιονς Λιγκ, έτσι και φέτος λίγες ώρες μετά το 3-0 και την σκούπα της Βασίλισσας και η Ρεαλ το… ξανασήκωσε. Για την Ρεάλ Μαδριτης δεν θα πω πολλά άλλωστε είναι η πιο αγαπημένη μου ομάδα εκτός Ελλάδος, κι ας ηταν τραυματική η… γνωριμία μας το 85, εκτός του ότι πολλοί την μετράνε λάθος. Ποδοσφαρικά καθαρά. Παρεμπιπτόντως στα χρόνια του Φράνκο η Ρεάλ πήρε 13 πρωταθλήματα κι η Μπάρτσα 8. Γατάκι ο μακαρίτης μπροστά στον… Ολυμπιακό.

Η Ρεάλ λοιπόν σε αντίθεση με την προηγούμενη δεκαετία έχει πλέον μόνο έναν σούπερ σταρ κι από εκεί και πέρα μια κανονική γήινη ομάδα με παίκτες που όλοι οι αντίπαλοι της σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσαν να έχουν. Ο Ζιντάν που κι αυτόν πολλοί δεν τον μέτρησαν σωστά ξεχνώντας πως δεν ήξερε μόνο να μαγεύει με την μπάλα αλλά και να εμπνέει σε βαθμό που σε κλίμακα Μαραντόνα άγγιξε και το 9 κυρίως στο τελευταίο Μουντιάλ της καριέρας του. Παρέλαβε από τον Ράφα ένα ηττοπαθές χάος και πήρε δύο Τσάμπιονς Λιγκ κι ένα πρωτάθλημα αλλά το κυριότερο έφτιαξε ομάδα. Με τον Καζεμίρο έδεσε την καλύτερη τριάδα της Ευρώπης στο κέντρο πίσω και μαζί με τους Μόντριτς και Κρόος και αξιοποίησε ακόμη καλύτερα τον Ρονάλντο αποδεικνύοντας ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια στο ατελείωτο σχολείο του ποδοσφαίρου…

Πάμε όμως στη δική μας Βασίλισσα. Η σεζόν τελείωσε και μπορεί η τρίτη θέση να είχε έρθει από πέρυσι όμως η αλήθεια είναι πως αδιαμφισβητητα τρίτη δύναμη, μια κατηγορία μόνη της, η ΑΕΚ έγινε φέτος. Φέτος τους άφησε όλους πίσω, δεν τους βλέπει καν… Πλέον κοιτάει μόνο μπροστά μετά μια σεζόν που για λεπτομέρειες δεν ήταν ακόμη καλύτερη αφού και στο κύπελλο και στην Ευρώπη η ΑΕΚ άξιζε κάτι παραπάνω. Βέβαια η κατάκτηση του κυπέλλου θα ήταν πολύ δύσκολη και η πρόκριση στον τελικό δεν θεωρείται επιτυχία αφού με το γελοίο σύστημα του Ελληνικού κυπέλλου όλα είναι θέμα κλήρωσης. Στην Ευρώπη όπως πέρυσι η ΑΕΚ πλήρωσε την απίστευτη νίκη της Νεπτούνας μέσα στη Γαλατά έτσι και τώρα ένα ξεκάρφωτο διπλο της Αβελίνο μέσα στην Τενερίφη στέρησε από την ΑΕΚ το προνόμιο να είναι καλύτερη δεύτερη έχοντας πάρει αυτή την θέση στον μακράν πιο δύσκολο όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ετσι ήρθε η Μονακό που ήταν η μοναδική τόσο αταίριαστη ομάδα στην ΑΕΚ και ο αποκλεισμός. Στο πρωτάθλημα η ΑΕΚ δεν είχε καμία σχέση με πέρυσι, ήταν πολύ καλύτερη, άφησε πολύ πίσω Αρη και ΠΑΟΚ, νίκησε και τον ΠΑΟ και έκανε το βήμα μπροστά. Ενα βήμα μπροστά κάθε χρόνο. Την πρώτη σεζόν η ομάδα μπήκε στην πεντάδα αλλάζοντας όλο της το ρόστερ στη διάρκεια της σεζόν μετά την σωτήρια είσοδο του Μάκη Αγγελόπουλου, την δεύτερη πέρασε τον ΠΑΟΚ και τον Αρη στα πλέι οφ και φέτος τους άφησε πολύ πίσω. Σε όλα τα επίπεδα. Η ΑΕΚ πλέον είναι μια κατηγορία μόνη της στο Ελληνικό μπάσκετ. Μπροστά από όλους τους άλλους αλλά φυσιολογικά πίσω από τις δύο ομάδες της Ευρωλίγκα. Γιατί όσο κι αν δυσκολευόμαστε να το αντιληφθούμε η ΑΕΚ έχει να αντιμετωπίσει ερχόμενη απο χαμηλότερες κατηγορίες δύο ομάδες σαν την Μπάρτσα και την Ρεάλ στο ποδόσφαιρο από πλευράς δυναμικότητας και τίτλων την τελευταία εικοσαετία. Και ακόμη χειρότερα γιατί δεν έχει προσβαση στην ίδια πηγή εσόδων αφού και πρώτη να βγει δεν θα παίξει Ευρωλίγκα με αυτό το γελοίο συστημα που πρέπει να αλλάξει σύντομα αφού ευνουχίζει τον ανταγωνισμό στα Εθνικά πρωταθλήματα και στην ουσία αποτελεί παραβίαση όρων ανταγωνισμού.

Η αποστολή λοιπόν πλέον είναι πολύ δύσκολη. Και βέβαια το θέμα είναι πως ακόμη κι αν η ΑΕΚ ανεβάσει το μπάτζετ 100 ακόμη και 200% δεν εγγυάται κανείς ότι θα μπορέσει να ανέβει άλλη μια θέση στο πρωτάθλημα. Και το χειρότερο ακόμη κι αν τα καταφέρει δεν θα μπορεί να παίξει στη διοργάνωση που θα μπορούσε να φέρει τα λεφτα πίσω. Αρα η αναζήτηση εναλλακτικού δρόμου είναι απαραίτητη. Η ΑΕΚ έχει ξεκινήσει από την πρώτη σεζόν να μαζεύει τα δικά της παιδιά με μακροπρόθεσμο στόχο να φτιάξει την δική της ποιοτική εξάδα Ελλήνων που από εκεί γινόταν πάντα η διαφορά τόσο στον ΠΑΟ πρώτα όσο και στον Ολυμπιακό. Τσαλμπούρης, Μωραϊτης, Σκουλίδας, Χατζηδάκης, Σπύρογλου και έπεται συνέχεια. Επίσης η μεταγραφή του Λαρεντζάκη είναι ήδη πετυχημένη.

Για πρώτη φορά λοιπόν με Ελληνα προπονητή η ΑΕΚ μπαίνει σε μια κρίσιμη σεζόν που ουσιαστικά ξεκινάει σήμερα με το χτίσιμο της ομάδας. Στόχος; Το βήμα μπροστα που κάνει κάθε χρόνο η ομάδα αλλά λίγο διαφορετικά. Οχι στη βαθμολογία. Αλλά στο… μέλλον. Με την δική της γενιά πρωταθλητών και το δικό της γήπεδο. Ηρθε η ώρα τα παιδιά να γίνουν άντρες και παράλληλα να ετοιμάζεται η έδρα όπου η ΑΕΚ θα γίνει Βασίλισσα ΞΑΝΑ. Γιατί το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Αρκεί να είναι καλά και να έχει την ίδια όρεξη και τις ίδιες ιδέες ο άνθρωπος που ανέστησε την ομάδα που έμαθε το μπάσκετ στους Ελληνες. Πάμε λοιπόν. Προς τα καλύτερα που έρχονται